Skip navigation

  บโบ้  เป็นหมาแก่ๆตัวนึง  เจ๊จอยได้มาตอน ปี1 ตอนเรียนที่ ม.พายัพ  ตาบอดข้างนึงเพราะโดนหมารุ่นพี่อย่างดุ๊กดิ๊กกัดตอนเด็ก…
 
โบโบ้ชอบออกไปเที่ยวนอกบ้าน  ชอบวิ่ง  ชอบเห่า  หมาแก่ตัวนี้ จึงยังแข็งแรงอยู่วิ่งเล่นกับหมาหนุ่มๆ ได้สบาย
 
 
วันนี้ วันอาทิตย์ที่ 15 มกราคา 2549  มีถนนคนเดิน  ผมก็อยากออกไปเที่ยวตามปกติ
 
แม่เปิดประตูบ้าน ผมขี่รถออกไป  ผมถึงถนนคนเดินได้ไม่ถึง 2 นาที  จุ๊บแจงโทรมาบอกว่า โบโบ้โดนยาเบื่อตายแล้ว
 
ผมถามจุ๊บแจงย้ำหลายรอบว่า โบโบ้ ไอ่โบ้ โกโก้(ชื่อเดิม) นะหรอ ??? จุ๊บแจงยืนยันว่า "ใช่"
 
 
ในขณะที่แม่เปิดประตูบ้านให้ผมเอารถออก  แล้วตอนปิดประตูนั่นเอง โบโบ้น้ำลายฟูมปาก กึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามาในบ้าน
แม่ตะโกนเรียกป๋าให้มาดู  ป๋ารีบเอานมมากรอกปากมัน 3กล่อง  เอาสายยางฉีดเข้าปาก  ป๋าไม่รู้จะทำยังไง  ตอนนั้นไม่มีผมอยู่ด้วย(ใช่ ผมมันเลว ผมยอมรับ เชี๊.)
 
แต่ไม่ทัน  โบโบ้ตายแล้ว…
 
หมาสีน้ำตาล พันธุ์ผสมอเมอริกันแชฟเฟริด อายุราวๆ 12ปี  นอนน้ำลายฟูมปากตายอยู่ในบ้าน ตรงประตูรั้ว
 
ทุกๆ ครั้งที่ผมมีเงินเหลือติดกระเป๋า และผ่านตลาด  ผมจะแวะซื้อลูกชิ้นเอ็น 4ไม้
กลับมาถึงบ้าน  จะมีหมา 4ตัว  รอมั่ง  อยู่นอกบ้านมั่ง  แล้ววิ่งตามรถมอไซต์ผมเข้าบ้านเพราะรู้ว่าต้องได้กินแน่ๆ
 
ไม้แรก  ของลูกหมี (หมาตัวพอดีๆ สีขาวล้วน พันธุ์สปริท อายุ 5ปี)
ไม้ที่สอง  ของมอมแมม (หมาเมืองธรรมดา ตัวสูง แข็งแรง สีขาวสลับน้ำตาล)
ไม้ที่สาม  ของค้างคาว (หมาพี่-น้องของโบโบ้  สีดำสลับน้ำตาล อายุราว 12ปี)
ไม่สุดท้าย  ของโบโบ้ (หมาสีน้ำตาลสลับดำ อายุราวๆ 12ปี)  โบโบ้กินเร็วกว่าเพื่อน ผมเลยให้เป็นตัวสุดท้าย
 
แต่วันนี้ผมยังแวะซื้อลูกชิ้น 4ไม้เหมือนเดิม
ผมกลับมาบ้าน  เตรียมใจที่จะเห็นศพโบโบ้ที่จุ๊บแจงบอก
 
ผมมาถึงบ้าน  ผมเห็นโบโบ้นอนแน่นิ่งอยู่ริมประตูรั้วด้านใน มีรอยน้ำ และนม  อยู่รอบๆ…
 
ไม้แรกของลูกหมี, ไม่ที่สองของมอมแมม, ไม้ที่สามของค้างคาว, ไม้ที่สี่ของ…
 
โบโบ้
 
 
 
มวางลูกชิ้นไว้ที่ปากมัน  พร้อมกับลองจับที่มือของมัน(กล้าๆกลัวๆ)  ถึงตอนมันยังเป็นๆ มันจะไม่ค่อยยกมือสวัสดีผมก็เถอะ แต่มันก็สวัสดีเป็น  ผมยังจำความรู้สึกที่มันยกมือสวัสดีได้
ขนมันนุ่ม  ขามันอ่อน  ขามันอุ่น…
 
 
ขามันเย็นแล้ว  ขาแข็งงอไม่ได้เหมือนเคย  แต่ขนยังนุ่นอยู่บ้าง  โบโบ้ตายแล้ว…
มันนอนตะแคงนิ้งอยู่อย่างเดิม  ถึงแม้ลุกชิ้นจะอยู่ที่จมูกก็ตาม
 
ผมลูบไปตามตัวมัน  ท้องยังอุ่นอยู่นิดๆ  แต่พอเขย่ามันก็ไม่ตื่น…
 
ผมนั่งจับท้องมันอยู่นาน  ผมอยากสัมผัสตัวมัน  อยากสัมผัสท้องที่ยังอุ่นอยู่…
ผมอยากเห็นมันแก่ตายเหมือนกับดุ๊กดิ๊ก  มากกว่าเห็นมันโดนยาเบื่อตายอย่างทรมานแบบนี้
ใครทำลูกหรอ..ตื่นขึ้นมาแล้ววิ่งไปเห่าหน้าบ้านมัน ให้ป๋ารู้ได้มั๊ย  มันทำโบโบ้ทำไม  ทำไมต้องฆ่ากันด้วย  โบ้อยู่แถวนี้มาสิบปี  แล้วมันเป็นใครหน้าไหนมาทำได้ลง  ให้ตายสินี่ผมร้องไห้อยู่นะ…ลาก่อนโบโบ้
 
ป๋าจะคิดถึงเอ็งนะลูก…
 
About these ads

8 Comments

  1. เจ้าโบโบ้ ไปสบายแล้วเน้อ อย่าคิดมาก

  2. เสียใจด้วยนะค๊ะ T_T

  3. เสียใจด้วยครับ T_T..สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรมนะครับ

  4. เข้าใจความรู้สึกค่ะ เฮ้อ อย่าไปคิดมากเลยนะคะ โบโบ้เค้าไปสวรรค์แล้ว อย่าให้โบโบ้รู้ซิคะว่ายังเศร้าอยู่ โบโบ้คงไม่อยากให้เป็นอย่างงั้นหรอกค่ะ นะ

  5. วันนั้นไปยังเหนอยู่เลย น่าสงสาร ตัวสีน้ำตาล……

  6. แสดงความเสียใจด้วยนะคะกับเรื่องโบโบ้
    พอดีแวะมาอ่าน เข้ามาเยี่ยมเยียน
    ได้อ่านเรื่องโบโบ้แล้วเศร้ามากเลย
    อ่านไปน้ำตาคลอไปเลยแหละ….
    พอดีที่บ้านก็เลี้ยงน้องหมา
    เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน
    *******************************
     
    ทำไมเรื่องแต่ละเรื่องเศร้าๆจังเลย
    *******************************
     
    ยังไงก็โชคดีค่ะ
    สู้ๆสู้ตาย อิอิ
    *******************************
     
    ^_^

  7. เสียใจด้วยครับ ผมก็เป็นคนหนึ่งที่เลี้ยงสุนัข เฉพาะในบ้าน 20 ตัว กลางคืนหลังจากปิดสถานีวิทยุ(ที่บ้านทำวิทยุชุมชน) ราวๆ 22.30น. ยังต้องออกไปเลี้ยงสุนัขตามที่ต่างๆ ที่เคยเลี้ยงพวกเค้า ตามข้างถนนหนทางบ้าง หมู่บ้านบ้าง รวมๆ แล้ว ประมาณ 30 กว่าตัว เป็นอย่างนี้ทุกวัน ไม่มีวันหยุด เกือบ 10 ปีแล้ว ด้วยความรักและผูกพัน จดจำลักษณะท่าทางได้หมดทุกตัว สุนัขเค้าจะสื่อสารกับเราด้วยสายตาและการกระดิกหาง แต่ละตัวจะมีนิสัยไม่เหมือนกัน บางตัวก็ขี้ประจบ บางตัวก็ดื้อ บางตัวก็ชอบไปไล่กวดรถที่วิ่งผ่านไปมา ถ้าตัวไหนหายไปก็จะเดินตามหา บางตัวก็ถูกรถชนตายบ้าง ถูกยาเบื่อบ้าง พอเห็นเขาตาย หัวใจแทบแตกสลาย ไม่รู้ว่ากี่ครั้งกี่หน แต่ก็ต้องทำใจให้ได้ คิดเสียว่าเขาไปสบายแล้ว ไม่ต้องมาลำบาก ส่วนสุนัขในบ้าน 20 ตัว มีความสุขดี เพราะที่บ้านจะมีกำแพง มีบริเวณบ้านกว้างพอสมควร ให้พวกเขาได้วิ่งเล่น ไม่ต้องออกไปยุ่งกับโลกภายนอก แต่ละตัวก็จะมีประวัติความเป็นมาแตกต่างกันไป ผมไปไหนนานๆไม่ได้ เป็นห่วง รักหมดทุกตัว ชอบเล่นกับเค้า แหย่เค้าบ้าง คุยกับเค้าบ้าง เวลานอนยังต้องออกมานอนกับพวกเค้าเลย บางตัวก็ช่างพูด ช่างประจบ ผมเป็นห่วงอยู่เรื่องเดียว คือถ้าผมเกิดเป็นอะไรไป ใครจะเลี้ยงพวกเขาต่อ พี่น้องผมก็ไม่ค่อยสนใจ จะให้เอาไปปล่อยวัดอยู่เรื่อย รุ่นนี้ ก็เป็นรุ่นที่สามแล้ว ส่วนมากจะแก่ตาย อายุขัยเค้าก็ประมาณ 14-17ปี ผมกะว่าหมดรุ่นนี้ก็จะไม่รับมาเลี้ยงอีกแล้ว สุนัขที่ผมเลี้ยงได้เค้ามาเพราะไปเจอตามข้างทางบ้าง เข้ามาอยู่เองบ้าง ถูกรถชนบ้าง อายุผมก็มากขึ้น กลัวว่าจะดูแลไม่ไหว ขอใช้กรรมให้หมดในชาตินี้ ชาติก่อนผมคงจะทอดทิ้ง พวกเขา ชาตินี้จึงต้องมาอุปถัมภ์กัน คิดแบบนี้ก็ทำให้สบายใจ จงเป็นสุข เป็นสุขเถิด จงมีแต่ความสุขกาย สุขใจ รักษาตนให้พ้นจากทุกข์และภัยทั้งสิ้นเทอญ.

  8. หลงเข้ามาบล็อกนี้จาก INITIAL D ค่ะ
    พออ่าน ๆ ไปก็อ่านเพลินจนมาถึงหน้านี้
    ตอนแรกกะว่าจะอ่านเฉย ๆ ไม่เม้นดีกว่า
    แต่อ่านเรื่องของโบโบ้แล้วร้องไห้เลย
    อดเม้นไม่ได้ มันเศร้า มากเลยค่ะ
    ขอแสดงความเสียใจย้อนหลังหลาย ๆ ปีเลยค่ะ :'(


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

ติดตาม

Get every new post delivered to your Inbox.

%d bloggers like this: